
Hidrocela krijohet nga grumbullimi i lëngut midis cipave që mbështjellin testikulin, kur prishet ekuilibri midis prodhimit dhe thithjes së lëngut. Është një gjendje e padëmshme, e cila nuk e dëmton funksionin e testikulit. Te të rriturit shkaku më shpesh është i panjohur, por mund të lidhet me inflamacionin, lëndimin ose operacionin në zonën e skrotumit ose të ijës, dhe më rrallë me sëmundje të tjera të testikulit. Hidrocela është një ndryshim urologjik i shpeshtë dhe mund të shfaqet në çdo periudhë të jetës, ndërsa shpeshtësia e saj rritet me moshën. Relativisht e shpeshtë është edhe te të porsalindurit dhe foshnjat, kryesisht për shkak të mbylljes jo të plotë të lidhjes midis zgavrës së barkut dhe skrotumit. Te shumica e fëmijëve, me kalimin e kohës ajo zvogëlohet ose zhduket vetvetiu, prandaj në vitin e parë të jetës mjafton që fëmija vetëm të ndiqet.
Diagnoza e hidrocelës zakonisht vendoset në bazë të ekzaminimit urologjik. Më shpesh shfaqet si zmadhim gradual dhe pa dhimbje i njërës ose i të dyja anëve të skrotumit, ndërsa madhësia mund të rritet me kalimin e kohës. Mund të ketë ndjesi rëndese, presioni ose tensioni në skrotum ose një shqetësim të lehtë, ndërsa te një hidrocelë shumë e madhe mund të kufizohet edhe aktiviteti fizik ose të ketë vështirësi gjatë veshjes.
Gjatë ekzaminimit klinik, urologu vlerëson madhësinë, formën dhe ndjeshmërinë e skrotumit të zmadhuar dhe kontrollon nëse testikuli mund të palpohet normalisht. Pjesë e rëndësishme e diagnostikimit është ekografia e testikujve dhe e skrotumit, sidomos kur diagnoza nuk është plotësisht e qartë, kur hidrocela është më e madhe ose kur testikuli nuk mund të palpohet mirë për shkak të lëngut. Ekografia konfirmon praninë e lëngut dhe mundëson ekzaminimin e testikujve, epididimit dhe strukturave të tjera, me çka mund të përjashtojmë tumorin, inflamacionin, hernien, varikocelën ose shkaqe të tjera të zmadhimit të skrotumit.
1. Vëzhgimi
Trajtimi i një hidrocele të vogël, të qëndrueshme dhe asimptomatike te të rriturit nuk është i domosdoshëm. Ndjekja është e përshtatshme nëse hidrocela nuk e shqetëson pacientin dhe nëse me ekografi janë përjashtuar patologji të tjera. Te të porsalindurit dhe foshnjat, hidrocela shpesh lidhet me një processus vaginalis të pambyllur dhe në vitin e parë të jetës shpesh zvogëlohet ose zhduket vetvetiu, prandaj edhe te shumica e fëmijëve rekomandohet vëzhgimi.
2. Trajtimi kirurgjik – prerja (ekscizioni) e hidrocelës
Te hidrocela simptomatike, e madhe, në rritje ose shqetësuese, hidrocelektomia është forma standarde dhe më e qëndrueshme e trajtimit. Te fëmijët vendosim për ndërhyrje operative kur hidrocela është e vazhdueshme, komunikuese ose e shoqëruar me hernie inguinale; ndërhyrja zakonisht kryhet përmes ijës dhe gjatë saj mbyllet lidhja me zgavrën e barkut.
3. Aspirimi me ose pa skleroterapi
Bëhet fjalë për një metodë më pak invazive të trajtimit të hidrocelës, e cila mund të jetë shumë e dobishme te pacientët me rrezik më të lartë operativ (të moshuarit, pacientët me shumë sëmundje shoqëruese) ose që dëshirojnë një trajtim më pak invaziv. Gjasat e rishfaqjes së hidrocelës janë dukshëm më të larta se pas trajtimit operativ dhe ajo nuk konsiderohet formë e trajtimit përfundimtar.
Autori: asistent Simon Hawlina, MD, FEBU, specialist urolog






E hënë - E enjte
E premte
E shtunë - E diel
08:00 - 19:00
08:00 - 16:00
Mbyllur
Të drejtat e autorit © 2025 MD medicina | Të gjitha të drejtat e rezervuara | Cilësi dhe siguri | Politika e Privatësisë